Vermoedelijk zal ergens in het najaar een nieuw kabinet het levenslicht zien. Waarschijnlijk te laat om in 2018 al met verregaande maatregelen te komen, maar de kans is groot dat in lijn met eerdere kabinetten ook de nieuwe ploeg een stempel wil drukken op de sociale zekerheid. Misschien komt er wel weer een nieuw banenplan, een andere vorm van tegenprestatie of keren de sociale werkplaatsen terug.

Beperkte levensduur

Alle maatregelen van de afgelopen 20 jaar hebben als kenmerk dat ze de afstand tot de arbeidsmarkt van een uitkeringsgerechtigde proberen te overbruggen. Vaak via financiële prikkels en het inperken van risico’s voor werkgevers. Hoewel sommige maatregelen meer succesvol waren dan andere, lijken ze gemeen te hebben dat ze allemaal niet opgewassen zijn tegen nieuwe politieke inzichten en belangen. Vroeger of later verdwijnen al die maatregelen ergens in de prullenbak, met als hoogtepunt de Wet Investering in Jongeren die het nog geen 2 jaar heeft volgehouden.

Initiatief van onderop

Burgers en gemeenten hebben veel last van deze zwalkende politiek en nemen daarom zelf het initiatief. De arbeidsmarkt lijkt voor veel mensen namelijk door al die maatregelen niet dichterbij gekomen. Burgers organiseren zich in sociale coöperaties en organiseren hun eigen werk en perspectief. Gemeenten experimenteren met lokale uitkeringen (als een soort van basisinkomen) als voorliggende voorziening voor de bijstand. Ook zijn er gemeenten die aan hun burgers vragen op welke wijze ze willen participeren. Geen betutteling van bovenaf dus, maar belonen van initiatief van onderop, daarbij aansluitend op behoeften en mogelijkheden van mensen zelf. Hier liggen ook de kansen voor een nieuw kabinet om voor eens en altijd ruimte te bieden aan de participatiesamenleving.

5 kansen voor het nieuwe kabinet

  1. Geef de burger een centrale plaats en laat hem het eigenaarschap over zijn eigen participatie voeren. Ondersteun oplossingen die burgers zelf vinden en straf dit niet af met mantelzorgboetes of in ijzer gegoten experimenteerruimte.
  2. Faciliteer een leven lang leren door mensen ook levenslang trekkingsrecht te geven op scholingsmiddelen om het traject van werk naar werk op die manier een impuls te geven.
  3. Stel de grote meerderheid van mensen die graag wil werken als norm en niet de kleine groep die wil profiteren. Schaf hinderlijke en onnodige regels af die gedrag bestraffen in plaats van beïnvloeden.
  4. Geef gemeenten de ruimte om participerende burgers van een salaris te voorzien in plaats van een uitkering. Zo kunnen de verzorgingsstaat en de participatiesamenleving elkaar vinden in een stevig verbond.
  5. Bedenk geen wetten en maatregelen die na 4 jaar toch weer worden afgeschaft. Gebruik het bespaarde geld om bovenstaande punten ook financieel mogelijk te maken.

Bruggen slaan?

Bruggen slaan was de naam van het regeerakkoord in 2012. De kloof die moet worden overbrugd is de afgelopen 5 jaar alleen maar groter geworden. Mensen verdwalen in het doolhof van de sociale zekerheid en goedwillende burgers zien zich geconfronteerd met een overheid die tegenstrijdige signalen uitzendt. Redt u het niet op eigen kracht, ga dan op zoek in uw eigen netwerk! Doet u een beroep op een uitkering, doe wat Vadertje Staat u opdraagt. Zo is de burger eigenaar van zijn eigen probleem, maar niet van zijn eigen perspectief. Er bestaat geen brug die deze door de overheid gecreëerde kloof kan overspannen. We zullen zien wat de burger hier zelf over zegt op 15 maart.

Geselecteerd op basis van dit onderwerp

Deel deze pagina