Ik heb hier veel reacties op gehad van mensen die veel negatieve ervaringen hadden opgedaan met re-integratietrajecten naar werk. Rode draad in die reacties was het gebrek aan perspectief op een fatsoenlijke baan. Een duurbetaald traject dat een afwisseling blijkt van training, werkervaring opdoen en tijdelijke baantjes, zonder dat dit aansluiting heeft bij de mogelijkheden en wensen van de mensen zelf. Dat doet het meeste pijn, dat anderen bepalen wat jij moet doen terwijl het niets te maken heeft met je eigen mogelijkheden en kwaliteiten.

Stelt u zich eens voor dat uw werkgever morgen bij u langs komt en zegt dat u de komende weken eerst maar eens de herfstbladeren moet opruimen, al uw kwaliteiten ten spijt. Niet dat er met dat werk iets mis is, waar het om gaat is dat je iets moet doen dat niet je eigen keuze is en dat om die reden door jou als vernederend wordt ervaren. Ik moest hier aan denken toen ik laatst het verhaal hoorde van een man die de 60 gepasseerd was, geen werk en ook geen dak meer boven zijn hoofd had en die door alle instanties was afgeschreven. Hij ervoer in extremis dat hij niet meer in de positie was om iets te willen. Hij werd niet meer gehoord, hij moest luisteren naar wat anderen met hem voor hadden. Zijn verzet was dat hij er direct op los sloeg als iemand hem iets opdroeg. Totdat hij een sociaal ondernemer tegenkwam die een buitengewoon talent had om met mensen om te gaan en luisterde naar wat de man wilde en kon. Haar lukte wat niemand anders kon en op dit moment is hij een gewaardeerde werknemer. Mensen zijn tot veel in staat als ze zich gewaardeerd voelen en er oprecht naar hen geluisterd wordt.

Er zijn veel mensen die niet zomaar ergens aan het werk kunnen, maar waarvoor speciale aandacht nodig is. Laten we eens kijken naar het fenomeen beschut werk, bedoeld voor mensen met arbeidsvermogen, maar die door de grote begeleidingsvraag niet zo maar plaatsbaar zijn bij een reguliere werkgever. Beschut werk bestaat nu bijna 2 jaar, maar de meeste gemeenten hebben het links laten liggen omdat het te duur is en er betere alternatieven zijn. Het Rijk wil nu de invulling van Beschut werkplekken verplicht opleggen aan gemeenten.

Hoe heeft het zover kunnen komen? Waarom zijn de gekozen alternatieven voor Beschut werk bijna altijd dagbesteding of werken met behoud van uitkering? In hoeverre hebben de mensen waarom het hier gaat een stem in het geheel gehad? Is er naar hen geluisterd en hoe respectvol is het om mensen met arbeidsvermogen vanwege financiële redenen in de uitkering gevangen te houden?

Natuurlijk ligt die bal niet alleen bij gemeenten. Het Rijk heeft zelf om financiële redenen de sociale werkvoorziening afgeschaft en accepteert nu niet dat gemeenten om diezelfde reden geen werk maken van WSW 2.0. Zodra regelingen alleen nog maar over geld gaan en niet meer over mensen, gaan we voorbij aan de waarde die het werk aan de mensen geeft. En vervolgens gaan we voorbij aan de toegevoegde waarde van die mensen aan de samenleving. Respect en waardering is mensenwerk. De uitvoerders die dagelijks in de frontlinie staan weten dit maar al te goed. Laten we ook hen de waardering geven en de ruimte om de burger centraal te stellen. Er is dan veel te winnen.

Geselecteerd op basis van dit onderwerp

Deel deze pagina