We zijn een leven lang in between jobs en doen aan permanente educatie. Ondertussen ondersteunen we onze hulpbehoevende ouders en staan we onze kinderen zo goed mogelijk bij. Uiteraard helpen we de buren en in de beperkte resterende tijd proberen we onze relatie levendig te houden. Mochten we op enig moment toch hulp nodig hebben, dan kennen we feilloos de weg naar alle instanties en doorlopen alle procedures moeiteloos.

Afwijkende leerling

Wie dat allemaal niet lukt heeft een probleem. Vooral voor jongeren is bovenstaand verhaal lang niet altijd vanzelfsprekend. Laten we eens kijken naar Maarten. Een jongen van inmiddels 21, die ik een jaar of 10 terug  leerde kennen. Al op de basisschool viel op dat Maarten een wat “afwijkende” leerling was. Hij leek niet altijd te begrijpen wat van hem gevraagd werd. Uit testen werd wel een storing in het autistisch spectrum vastgesteld, maar de medische wereld had niet echt een plan met hem. Maarten kreeg medicijnen die de rust in zijn hoofd moesten bevorderen en hup, op naar het vmbo.

Geen startkwalificatie

Eenmaal op het vmbo was duidelijk dat leren niet echt was weggelegd voor Maarten. Boeken gingen mee in de tas van huis naar school en omgekeerd, maar werden zelden geopend. Structuur aanbrengen zat niet in het rugzakje van Maarten. Na 4 jaar VMBO kwam hij met een diploma van school, maar doorleren richting MBO zat er niet in. Maarten heeft dus geen startkwalificatie. Hij zou in beeld moeten zijn bij het Regionale Meldpunt Coördinatie (RMC). Het RMC moet het voortijdig schoolverlaten terugdringen. Niemand vanuit de gemeente heeft ooit met Maarten contact opgenomen. Maarten zelf had geen idee wat te doen. Hij werkte even bij de Praxis, dan weer bij een uitzendbureau, maar na korte tijd zat hij altijd weer thuis.

Moeder van Maarten

Maarten had het geluk dat zijn moeder het voor hem opnam. Ze kwam in contact met een project gericht op jongeren. Daar lukte het een stageplek voor hem te regelen in een zorginstelling voor ouderen. Maarten leek op zijn plek te zijn. Hij vond het werk leuk en alle bewoners liepen met hem weg. Voor een vast contract moest hij echter een MBO 2 diploma halen, dus werd een BBL-traject georganiseerd. En daar ging het weer fout. De praktijk ging prima, de theorie was een brug te ver. Zonder diploma moest de zorginstelling hem laten gaan. Dat schrijven de regels voor. Met tranen in de ogen van bewoners en bij Maarten zelf verliet een natuurtalent de zorg. Het personeelstekort in de zorg blijft echter torenhoog.

Zoektijd van 4 weken

Maarten meldde zich bij de gemeente. Hiervoor was veel overredingskracht nodig van zijn omgeving. Want wat moest hij daar doen? Hij kreeg een zoektijd van 4 weken en daar begreep hij niets van. Hij wist al jaren niet hoe het moest, waarom nog een maand wachten? Welk probleem wordt daarmee opgelost? Nee, daar ging hij niet meer naar terug.

Manusje van alles

Nu werkt Maarten bijna elke nacht in een schimmig casino. Hij is daar manusje van alles en heeft een 0-uren contract. Meer dan het minimumloon krijgt hij niet betaald. Vaak werkt hij zo’n 30 uur per week. Het lukt hem niet op deze manier een zelfstandig bestaan op te bouwen. En wat moet er gebeuren als hij straks het nachtritme in het casino niet meer kan volhouden?

Maarten faalt naar de normen van de participatiesamenleving. De samenleving faalt naar jongens en meisjes zoals Maarten. Het aantal voortijdig schoolverlaters daalt wel, maar het aantal jongeren dat thuis zit zonder werk, uitkering en school stijgt. Van het RMC heeft Maarten nooit iets vernomen.

Gaat u in uw gemeente actief op zoek naar de Maartens? En zorgt u dat zij wél de kans krijgen om een bestaan op te bouwen? Want daar zijn we allemaal bij gebaat.

Geselecteerd op basis van dit onderwerp

Deel deze pagina