Veel gemeenten willen al langere tijd onderzoeken of een andere omgang met de regels kan helpen om meer mensen aan het werk te krijgen. Na veel geharrewar en politiek getouwtrek zijn de kaders nu duidelijk en mogen na de zomer vijf gemeenten voor een periode van twee jaar ermee aan de slag. Onderdeel van het experiment is dat een aantal bijstandsgerechtigden voor de duur van het experiment eigen inkomsten mag houden tot een maximum van 199 euro per maand. Groningen, Ten Boer, Wageningen, Tilburg en Deventer beginnen, andere gemeenten, zoals Utrecht, staan voorlopig nog in de wacht.

In de gewraakte uitzending met Jinek werd afkeurend gereageerd op dit experiment. Op onze kosten een eigen zaak beginnen was uit den boze. Vooral tafelgast Jan Smit zag het allemaal heel scherp, misschien omdat hij flink bijverdient bij een landelijk opererende brillenwinkel. Wie het weet mag het zeggen.

Onwillekeurig dacht ik terug aan de tijd dat ik als jonge alleenstaande moeder ook in de bijstand zat. Mijn kansen op de arbeidsmarkt waren nul. Ik solliciteerde me suf maar werd overal afgewezen, de ene keer omdat ik te hoog opgeleid was en de andere keer omdat ik te laag opgeleid was. Toen ik op een goede dag met het idee kwam zelf een bedrijf te beginnen, liet de sociale dienst mij vriendelijk maar beslist weten dat ze daar geen brood in zag. Geen toestemming dus.

In die tijd zonder internet kon je nog weleens iets ondeugends doen zonder dat het direct bij de sociale dienst in de gaten liep. Dus besloot ik stoutmoedig toch mijn bedrijf te beginnen en dat te melden. Uiteindelijk kreeg ik de zo gewenste toestemming. Het was flink buffelen maar kort daarna kon ik mijn uitkering opzeggen. Bijna tien jaar later verkocht ik mijn goedlopende bedrijf. Een goed gelukt experiment dus.

U begrijpt het al: ik ben voorstander van experimenteren met de bijstand. Ook omdat als je niets doet je zeker weet dat voor sommige mensen de bijstand geen tussenstation maar eindstation is.

Er is nog een reden om wat milder te oordelen over experimenteren met de bijstand. Onlangs kwam ik in New York het fenomeen voedseltruck tegen. Niet zo’n hippe omgebouwde VW-bus waarmee op festivals veel te dure organische snijbietsalades op gefermenteerd koudgewalst speltbrood aan de man worden gebracht maar een vrachtwagen met voedselpakketten die bij kinderspeelplaatsen worden uitgedeeld. In New York krijgen kinderen hun maaltijden op school. Maar hoe moet dat in de schoolvakanties? Voor veel gezinnen is dat een groot probleem, het sociale vangnet in de VS is nog een stuk slechter dan in Nederland. Geld voor eten is er dan niet meer. De stad New York lost dat op door in de vakantie pakketten uit te delen bij kinderspeelplaatsen. Hier houden kinderen letterlijk de hand op om eten te krijgen krijgen. Wat dat doet met je zelfvertrouwen en gevoel voor eigenwaarde, het is nauwelijks voor te stellen. Het worden volwassenen die wel mogen meestemmen maar niet meetellen.

Als je de gelegenheid krijgt om zelf je toekomst aan te pakken, die toekomst in eigen hand te nemen, doet dat iets met je. Het doet iets met je gevoel voor eigenwaarde en zelfvertrouwen. Je telt dan mee. Alle reden om experimenten met de bijstand te stimuleren.

 

Geselecteerd op basis van dit onderwerp

Deel deze pagina