Is mijn werkelijkheid dé werkelijkheid? Een filosofische vraag, zeker, maar niet zonder praktische betekenis. Als ik nu terugkijk op de tijd dat ik bij de gemeente werkte, zie ik dat ik voor inwoners de oplossingen koos die voor míj zouden hebben gewerkt. Of dit ook voor de inwoner in kwestie gold? Ik heb me dat serieus nooit afgevraagd. Toch had ik toen het idee dat ik het goed aanpakte. Ik verdiepte me in de zaak, keek verder dan mijn neus lang was (brede uitvraag!) en deed oprecht mijn best om de problemen op te lossen. Maar ik vergat iets heel essentieels, namelijk mezelf. Welke normen en waarden heb ik en leg ik die niet ook op aan anderen? Dit soort processen spelen vaak onbewust mee in de besluitvorming. Dat is niet te voorkomen, maar we kunnen wel proberen om ons hiervan zoveel mogelijk bewust te zijn. Leg bijvoorbeeld eens een dilemma voor aan een collega en bedenk wat jullie beiden in die situatie zouden doen en waarom. Zou je collega een heel ander besluit nemen? Dan is het interessant om te weten door welke bril jij naar de vraag kijkt.

Ik ken mezelf

Ik ken mezelf – en dus ben ik objectief. Nou nee, ik moet je teleurstellen. Mensen laten zich namelijk door veel meer factoren beïnvloeden dan alleen hun normen en waarden. Zo ontdekte de Israëlisch-Amerikaanse psycholoog  Kahneman dat de kans dat een rechter een aanvraag voor vervroegde vrijlating toekent, vlak na een eetpauze 65 procent is. Hoe langer na de pauze, hoe lager dat percentage wordt, tot ongeveer 0 procent vlak voor de  volgende pauze. En wist je dat mensen ook vaker ‘ja’ zeggen als ze een warme kop thee vasthouden dan een glas koude frisdrank?

Best ingewikkeld

Ja, het heeft zin! Jezelf kennen en begrijpen is dus best ingewikkeld. Maar ik hoop dat je, als je jezelf kent, met een andere bril naar de ander kunt kijken. Met interesse, zodat je de verschillen tussen jullie beiden kunt herkennen, erkennen en waarderen. Dat zou al ongelooflijk veel verschil maken.

Geselecteerd op basis van dit onderwerp

Deel deze pagina