Over een man die van zijn vrouw hield en haar in haar geliefde tuin een laatste rustplaats wilde geven. Dit romantische verhaal eindigt in een rechtbank waar de vraag beantwoord moet worden of mevrouw in de tuin mag blijven liggen of herbegraven moet worden.

Een gelukkig huwelijk

Ze hadden een heel gelukkig huwelijk, toen zij plotseling en op veel te jonge leeftijd overleed. De weduwnaar wilde graag toestemming van de gemeente om haar in zijn tuin te begraven, maar die toestemming duurde te lang. Iemand die is overleden moet uiterlijk de zesde werkdag (maar niet eerder dan 36 uur na overlijden) worden begraven of gecremeerd (of ter beschikking gesteld aan de wetenschap). En binnen die tijd had de gemeente de vergunningsaanvraag niet afgehandeld. Het begraven in eigen tuin was daarmee illegaal. Wel oordeelde de rechter in de voorlopige voorziening dat mevrouw daar mag blijven liggen tot de gemeente alsnog op de vergunningsaanvraag heeft beslist.

Laatste wens respecteren

Het is wettelijk vastgelegd: de lijkbezorging geschiedt overeenkomstig de wens of de vermoedelijke wens van de overledene, tenzij dat redelijkerwijs niet gevergd kan worden (Artikel 18 Wet op de lijkbezorging). Deze mevrouw had met veel bloed, zweet en tranen een prachtige en vruchtbare tuin aangelegd en wilde daar graag begraven worden. Nu is dat niet precies waar in de wet op wordt gedoeld, want dat gaat met name over de vraag of iemand begraven of gecremeerd wil worden of wellicht ter beschikking gesteld aan de wetenschap. Toch kan dit wel een rol hebben gespeeld in de overweging van de voorzieningenrechter om te wachten op het besluit van de gemeente.

Tuin als begraafplaats

Een begrafenis mag uitsluitend op een begraafplaats (Artikel 23 Wet op de lijkbezorging) en als iets niet als begraafplaats is aangewezen dan mag het niet zo worden gebruikt (Artikel 25 Wet op de lijkbezorging). Dat betekent dat de gemeente je tuin als begraafplaats moet aanwijzen als je je dierbare daar een laatste rustplaats wil geven. En dan doemen allemaal vragen op. Wat als je dan gaat verhuizen of zelf overlijdt? Dan hebben de volgende bewoners een graf in hun tuin. Wat moeten ze daarmee doen? Het is namelijk niet toegestaan om een overledene op te graven zonder toestemming van de rechthebbende van het graf (Artikel 29 Wet op de lijkbezorging). Als de nabestaanden geen toestemming geven wordt het wel heel ingewikkeld voor nieuwe bewoners om van het graf in hun tuin af te komen.

Thuisbegraving?

Dit verhaal staat niet op zichzelf, maar heeft wel de interesse van de media gewekt. Hoeveel gemeenten zouden nu extra aanvragen krijgen voor een begrafenis in de tuin? En zijn er mensen die niet in het stuk lezen dat er allerlei voorwaarden verbonden zijn aan het begraven op eigen grond (denk aan de grondwaterstand, voldoende afstand tot de buren, buiten de bebouwde kom, grond in eigendom, etc.), maar dit wel als mooie kans zien om ondanks het ontbreken van voldoende budget toch hun dierbaren zelf te begraven?

Het is in ieder geval goed voor gemeenten om hier goed over na te denken. Hoe verloopt het proces tot het aanvragen van een vergunning om iemand in de tuin te begraven? Het is helder dat daarvoor geen termijn van zes weken gehanteerd kan worden als betrokkene al overleden is. Maar hoe regel je dat proces zo in dat het wel tijdig is afgehandeld? Het zal echt niet vaak voorkomen, maar een standaardwerkproces op de plank hebben liggen kan geen kwaad. De Wet op de lijkbezorging wijzigt niet vaak, dus het risico dat het proces al snel achterhaald is, is erg klein.

Geselecteerd op basis van dit onderwerp

Deel deze pagina