Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Ut elit tellus, luctus nec ullamcorper mattis, pulvinar dapibus leo.

Menselijke maat en sociaal domein: wat professionals kunnen leren van Dirkje

Gemeenten willen steeds vaker werken volgens de menselijke maat. Maar hoe doe je dat in de praktijk? En wat betekent het eigenlijk als je zegt dat je ‘maatwerk’ wilt leveren? In deze blog neem ik je mee in een persoonlijk gesprek dat ik voerde met Dirkje. Zij leeft met een autismediagnose en is actief als ervaringsdeskundige. Onze gesprekken hielpen mij scherper te zien wat er nodig is om echt naast een inwoner te staan. En waarom een goede intentie alleen niet genoeg is.
Dirkje in gesprek met Gerrit van Romunde

De menselijke maat: meer dan een beleidskreet

Maatwerk klinkt mooi. Maar in het sociaal domein stuiten we vaak op structuren die maatwerk lastig maken. Regels, procedures, systemen en loketten zijn allemaal ontworpen met goede bedoelingen, maar soms belemmerend als je écht wilt aansluiten bij wat iemand nodig heeft. Als adviseur bij Stimulansz weet ik hoe vaak professionals tussen wal en schip raken. Ze willen het juiste doen, maar het systeem trekt aan hen. Daarom ben ik het gesprek aangegaan met Dirkje, die als inwoner én als ervaringsdeskundige weet hoe dat voelt.

 

Dirkje: ‘Mijn diagnose opent deuren, maar sluit soms ook deuren’

Dirkje kreeg de diagnose autisme. Die diagnose bracht haar veel: toegang tot speciaal onderwijs, ondersteuning bij zelfstandig wonen, duidelijkheid richting hulpverleners.

“Zonder diagnose had ik mijn diploma waarschijnlijk niet gehaald. Ik kreeg de begeleiding die ik nodig had. En nu woon ik op mezelf.”

Maar het label ‘autisme’ werkt ook stigmatiserend: “Mensen verwachten dan meteen dat ik niet kan werken, of ze zijn verbaasd als ik zeg dat ik zelfstandig woon. Dat zegt iets over hun aannames, niet over mij.”

Haar verhaal maakt duidelijk: een diagnose kan helpen, maar het is nooit het hele verhaal. Als professional moet je bereid zijn verder te kijken dan het dossier.

 

Wat betekent dit voor jou als professional?

De gesprekken met Dirkje herinneren me aan een simpele, maar essentiële les: luister zonder vooroordelen. Kijk niet alleen naar het probleem, maar naar de context: de mens achter de aanvraag; de nuance achter het label.

“Ik vertel niet altijd over mijn autisme,” zegt Dirkje. “Niet bij de dokter als ik mijn arm breek, of in de supermarkt. Maar als ik moet samenwerken met iemand, kies ik ervoor om open te zijn. Dan helpt het wél.”

Professionals denken vaak in termen van doelgroepen en protocollen. Dirkje leert ons: begin bij het persoonlijke verhaal.

 

Zo maak je ruimte voor maatwerk

Wil je als team of organisatie meer ruimte maken voor maatwerk? Begin dan hier:

  • Vraag eerst, oordeel later. Laat het systeem even los en stel open vragen.
  • Werk met ervaringsdeskundigen. Laat je spiegelen door mensen zoals Dirkje.
  • Reflecteer als team. Waar zit bij jullie de ruimte, en waar zitten de knelpunten?

Maatwerk is geen individueel kunstje. Het is een collectieve mindset. En die kun je trainen.

 

In gesprek met Dirkje en Gerrit?

Samen met Dirkje bied ik interactieve gesprekken aan voor teams in het sociaal domein. We nemen je mee in haar ervaringen en vertalen die naar praktische inzichten. Zo wordt duidelijk hoe je ruimte kunt maken voor maatwerk. Geen abstracte theorie, maar echte verhalen en toepasbare tips.

Pagina delen op socials

Meer weten over dit onderwerp?

Gerrit van Romunde helpt je graag verder.

Nieuwsbrief Sociaal Domein

Binnen 5 minuten op de hoogte van de actuele ontwikkelingen in het sociaal domein? Meld je aan voor onze gratis nieuwsbrief. Met onder andere blogs van experts, interessante whitepapers en toelichting op wet- en regelgeving.

Anderen bekeken ook

Participatiewet in balans? Dan moeten we écht omgekeerd gaan werken

De Arbeidsinspectie benoemde onlangs een kwetsbaar punt in de uitvoering van de Participatiewet. Gemeenten krijgen meer ruimte om maatwerk te leveren aan inwoners die een beroep doen op de bijstand. Een goede ontwikkeling, want menselijke maat, vertrouwen en eenvoud zijn de kern van de Participatiewet in balans. Maar diezelfde ruimte leidt volgens de inspectie ook tot een risico: ongelijke behandeling. De ene consulent benut de ruimte volop, de andere werkt liever volgens standaardregels. Het gevolg? Er zitten verschillen tussen gemeenten en tussen consulenten binnen één gemeente.

Gedragsverandering op de werkvloer

In aanloop naar de Participatiewet in Balans is één van de meest gestelde vragen: hoe krijgen we de uitgangspunten vertrouwen, eenvoud en menselijke maat nu van papier naar werkelijkheid? Uitdenken wat je wilt is niet zo moeilijk. Het realiseren is veel lastiger. Aan die vraag zitten heel veel aspecten en er zijn veel verschillende interventies denkbaar om medewerkers te helpen om de uitgangspunten in de dienstverlening terug te laten komen. Eén van de instrumenten is het gedragsveranderingswiel of behaviour change wheel (BCW). Wat is dat en wat kun je daar mee in de praktijk?

Gaat de Wmo ook op vakantie?

De Wmo 2015 heeft als doel inwoners te ondersteunen bij hun zelfredzaamheid en participatie, zodat zij zo lang mogelijk zelfstandig kunnen blijven wonen. Onder participatie wordt verstaan: deelnemen aan het maatschappelijk verkeer, inclusief sociale activiteiten, recreatie en vrijetijdsbesteding – en daarvoor moet iemand zich ook kunnen verplaatsen. Dit volgt niet alleen uit de Wmo zelf [1], maar ook uit de Memorie van toelichting op de Wmo en het VN-verdrag handicap [2]. Tegelijkertijd bepaalt de Wmo dat ondersteuning zoveel mogelijk in de eigen leefomgeving moet plaatsvinden. Volgt hier nu uit dat de gemeente Wmo-voorzieningen moet bieden om vakanties mogelijk te maken, of hoeft dat niet?