De kracht van verschil: Hoe kunnen we weer leren het oneens te zijn?

Zelfs in een relatief klein land als het onze lopen de meningen van inwoners behoorlijk uiteen. In het dorp waar ik woon is een aantal mensen blij met luidruchtige feesten in de straat, omdat er ‘eindelijk wat gebeurt in dit gat’. Anderen storen zich eraan, omdat zij juist ‘behoefte hebben aan rust en stilte’. Een feestje is een klein vraagstuk, ook op grotere vraagstukken als nood- of asielopvang, windmolens en woningbouw lopen de meningen sterk uiteen. Zoveel mensen, zoveel meningen en dat is heel goed. Niet altijd handig, wel goed. Ik realiseer me dagelijks hoe mooi het is dat we leven in een land waar die verschillen er kunnen en mogen zijn en ook geuit mogen worden.
Verordening als middel om doelen te bereiken

Gemeentebestuur weegt de belangen

Het is de schone taak aan het gemeentebestuur om alle belangen en meningen te horen en te wegen en op basis daarvan besluiten te nemen. Om dat zo goed mogelijk te kunnen doen, mag iedereen van 18 jaar of ouder naar de stembus en kiezen wie hem of haar het beste kan vertegenwoordigen. En nee, dat betekent niet dat degene op wie jij hebt gestemd altijd precies doet wat overeenkomt met jouw visie. Dat is lastig, maar helaas zijn er in een land meerdere belangen die altijd tegen elkaar afgewogen moeten worden. Is democratie daarvoor het perfecte instrument? Zeker niet. Maar het is wat mij betreft wel het beste dat we hebben.

Omgaan met verschillen

Het omgaan met alle verschillende opvattingen en wensen is een pittige klus. En het levert uiteraard veel gemopper op en met enige regelmaat ook demonstraties van voor- of tegenstanders, of van allebei. Dat tegengeluid, zowel het gemopper als de demonstraties, is een zegen. Misschien niet als je naar Den Haag moet en de weg is geblokkeerd. Of als je in Utrecht op een terras zit als vlak daarnaast een buitengewoon lawaaierige demonstratie aan de gang is. Maar het feit dat we ergens wonen waar tegengeluid mogelijk is. Waar we het met elkaar oneens kunnen en mogen zijn en dat luidkeels mogen uiten, is een zegen. Echt. En daar moeten we heel zuinig op zijn.

Zuinig zijn op diversiteit

Laten we heel zuinig zijn op de diversiteit aan belangen en meningen die we hebben en aan het feit dat we die kunnen uitwisselen. Hoe zwart-wit een vraagstuk ook kan lijken, er zijn altijd meerdere perspectieven mogelijk. Pas als we oprecht nieuwsgierig zijn naar de perspectieven van de ander en de dilemma’s waar die mee worstelt, kunnen we leren van die verschillen. Met stoeptegels of zwaar vuurwerk gooien heeft dat effect niet.

Onze rechtsstaat is me heel veel waard

Onze rechtsstaat is echt een groot goed. De waardering daarvoor lijkt soms wat af te nemen, maar je merkt de echte waarde pas als bepaalde verworvenheden verdwijnen. Laten we ruimte blijven bieden aan iedereen om zorgen, wensen, perspectieven te delen. En laten we opnieuw ontdekken hoe we van mening kunnen verschillen, zonder dat het voor mensen beangstigend of bedreigend wordt. Laten we weer mét elkaar praten en niet voor elkaar. En accepteren dat het soms anders gaat dan we zelf hadden gewild, omdat we erop vertrouwen dat de bestuurders een zorgvuldige afweging maken.

Is het jouw taak om hier iets aan te doen?

Je invloedssfeer op dit onderwerp is beperkt. Maar je kunt het wel zelf voorleven. Door binnen je organisatie ruimte te geven aan verschillende visies. En mensen uit te nodigen om oprecht nieuwsgierig naar elkaar te zijn. Is dat de taak van gemeenten en maatschappelijke organisaties? Ja, wat mij betreft wel. Want pas als we het weer met elkaar oneens kunnen zijn, kunnen we ons werk goed doen en weer impact maken.  

Anders kijken
is meer bereiken

Pagina delen op socials

Meer weten over dit onderwerp?

Mr. Evelien Meester helpt je graag verder.

Nieuwsbrief Sociaal Domein

Binnen 5 minuten op de hoogte van de actuele ontwikkelingen in het sociaal domein? Meld je aan voor onze gratis nieuwsbrief. Met onder andere blogs van experts, interessante whitepapers en toelichting op wet- en regelgeving.

Anderen bekeken ook

Gedragsverandering op de werkvloer

In aanloop naar de Participatiewet in Balans is één van de meest gestelde vragen: hoe krijgen we de uitgangspunten vertrouwen, eenvoud en menselijke maat nu van papier naar werkelijkheid? Uitdenken wat je wilt is niet zo moeilijk. Het realiseren is veel lastiger. Aan die vraag zitten heel veel aspecten en er zijn veel verschillende interventies denkbaar om medewerkers te helpen om de uitgangspunten in de dienstverlening terug te laten komen. Eén van de instrumenten is het gedragsveranderingswiel of behaviour change wheel (BCW). Wat is dat en wat kun je daar mee in de praktijk?

Gaat de Wmo ook op vakantie?

De Wmo 2015 heeft als doel inwoners te ondersteunen bij hun zelfredzaamheid en participatie, zodat zij zo lang mogelijk zelfstandig kunnen blijven wonen. Onder participatie wordt verstaan: deelnemen aan het maatschappelijk verkeer, inclusief sociale activiteiten, recreatie en vrijetijdsbesteding – en daarvoor moet iemand zich ook kunnen verplaatsen. Dit volgt niet alleen uit de Wmo zelf [1], maar ook uit de Memorie van toelichting op de Wmo en het VN-verdrag handicap [2]. Tegelijkertijd bepaalt de Wmo dat ondersteuning zoveel mogelijk in de eigen leefomgeving moet plaatsvinden. Volgt hier nu uit dat de gemeente Wmo-voorzieningen moet bieden om vakanties mogelijk te maken, of hoeft dat niet?

Handreiking verzachten keteneffecten

Een nabetaling van uitkering of loon lijkt goed nieuws voor de cliënt. Maar in de praktijk kan het leiden tot financiële tegenvallers: toeslagen worden verlaagd of teruggevorderd, of er ontstaat een hoge belastingaanslag. Dit zogenoemde keteneffect zorgt vaak voor stress en onzekerheid.